Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ ΣΤΟΥΣ ΑΣΤΙΚΟΥΣ ΜΥΘΟΥΣ ΚΑΙ ΘΡΥΛΟΥΣ,ΤΟ BLOG ΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ.ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΣΑΣ ΤΑΞΙΔΕΨΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΑΜΕΤΡΗΤΟΥΣ ΜΥΘΟΥΣ ΚΑΙ ΘΡΥΛΟΥΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ.ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΕΧΕΤΕ ΑΚΟΥΣΕΙ ΚΑΠΟΙΟ ΒΡΑΔΥ ΚΑΙ ΣΑΝ ΕΚΑΝΑΝ ΝΑ ΑΝΤΡΙΧΙΑΣΕΤΕ.ΕΔΩ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ

πηγες      http://eglima.blogspot.com/

                 http://www.paranormap.net/

Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2011

Ο Μακάβριος Χορός

Στο μεσαίωνα, οπως είναι γνωστό, κυριαρχούσε η δεισιδαιμονία, οι προλήψεις, η σεμνοτυφία και ιδιαίτερα η στέρηση της ατομικής ελευθερίας. Ταυτόχρονα με την καταπίεση την οποία υφίσταντο οι άνθρωποι από τον πουριτανισμό της εκκλησίας, επιδημίες θανατηφόρες και ιδιαίτερα η πανώλη οδηγούσαν στο θάνατο χιλιάδες ανθρώπους, με αποτέλεσμα να εκκενώνονται ολόκληρα χωρία και να ξεκληρίζονται σε καθημερινή βάση οικογένειες χωρίς κανείς να μπορεί να τους βοηθήσει. Ο φόβος και η απελπισία οδήγησε τους ανθρώπους στη δημιουργία του χορού του θανάτου, σαν μια ανάγκη προσωπικής έκφρασης και ψυχικής αποτοξίνωσης.
 Η ρίζα της λέξης μακάβριος βρίσκεται πιθανότατα στην αραβική magabir ή magabarag που σημαίνει νεκροταφείο ή, κατ' άλλη εκδοχή, στη λατινική λέξη macheria που σημαίνει τοίχος, ίσως γιατί συνήθιζαν να ζωγραφίζουν το μακάβριο χορό στους τοίχους των εκκλησιών και των νεκροταφείων. Στους τοίχους της εκκλησίας της Αγίας Εδρας στην Ωβέρνη υπήρχε ζωγραφισμένος ένας μακάβριος χορός. Τον αποτελούσαν ένας ιερωμένος, ένας ιππότης, ένας δεσπότης, ένας Ιακωβίνος, μια αρραβωνιασμένη, ένας τροβαδούρος με πεσμένο λαγούτο, ένας χωρικός, ένας καπουτσίνος και ενα μωρό στην κούνια με τη μητέρα του. Όλες τις φιγούρες, άσπρες σε ροζ φόντο, τις οδηγούσε χορεύοντας ο θάνατος. 
 Ο χορός του θανάτου πιστεύεται ότι είχε τις ρίζες του στη Γάλλια και στη συ­νέχεια διαδόθηκε στη Γερμανία, την Ιταλία. την Ισπανία και την Ανγλία. Συνεχί­στηκε η ύπαρξή του σε όλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα και προφανώς έφτασε στο αποκορύφωμά του στον 14ο και 16ο αιώνα, μιας και πολλές αναφορές σ' αυτόν συναντώνται σε ποιήματα, τραγούδια και δράματα ή απεικονίζεται σε τοιχογραφίες νεκροταφείων, εκκλησιών και μοναστηριών αυτής της εποχής.Ο χορός του θανάτου, ο οποίος απεικονίζεται στο Cimetiere des Innocents στο Παρίσι, δημιουργήθηκε το 1424 και θεωρεπαι αφετηρία αυτής της παράδοσης. Το θέμα του θανάτου, ο οποίος αρπάζει ολα τα άτομα, από αυτοκράτορες μέχρι αγρότες, έγινε δημοφιλές κατά τη διάρκεια όλου του 15ου αιώνα. Υπήρξαν πολυάριθμοι χοροί του θανάτου, οι οποίοι απεικονίσθηκαν σε διάφορες χώρες της Ευρώπης 
 Ο “χορός του θανάτου”, όπως αναφέρεται από άλλους μελετητές, ήταν αρχι­κά ένα είδος θεατρικού έργου, το οποίο πρωτοεμφανίστηκε στα μέσα του δέκατου τέταρτου αώνα. Ως αιτία της εμφάνισής του θεωρούν και αυτοί τις επιδη­μίες, οι οποίες, όπως αναφέρουν, ήταν τόσο συχνές και τόσο καταστρεπτικές, όπως η πανώλη ή, όπως ο κόσμος συνήθιζε να την αποκαλεί ο "μαύρος θάνατος" (Black Death), με αποτέλεσμα ο θάνατος να έχει γίνει ένα δημοφιλές θέμα το οποίο απασχόλησε τη φαντασία όλων των ανθρώπων οι οποίοι έζησαν εκείνη τη χρονική περίοδο. Οταν λοιπόν η πανώλη εξαπλώθηκε στην Ευρώπη το 1373, ο χορός του θανάτου απλώθηκε παντού και χορευόταν απο άντρες, γυναίκες και παιδιά. Την αρρώστια που αποδεκάτιζε, όπως προαναφέραμε, ολόκληρες πόλεις, την ονόμαζαν "μαύρη πανούκλα" και έγινε αφορμή δημιουργίας και ενός άλλου εί­δους μυστικιστικού χορού, εκτός από το χορό του θανάτου, ο οποίος λεγόταν Καρναβάλι της Απελπισίας.
Οι πιστοί, στο "Καρναβάλι της Απελπισίας", ξεκινούσαν μια θλιβερή λιτανεία (Procession des Flagallands) που σε όλη τη διαδρομή αυτομαστιγώνονταν, ενώ μία άλλη ομάδα πιστών τους συνοδεύε χορεύοντας και αυτοσχεδιάζοντας. Με αυτό τον τρόπο πίστευαν οτι εξιλεώνονταν και απέτρεπαν το κακό.
 Οι χαρακτήρες του χορού είχαν συγκεκριμένους ρόλους, παπάς, αυτοκρά­τορας, καρδινάλιος, κατώτερος καλόγερος ή υποδιάκονος ή βασιλιάδες, πρί­γκιπες και βαρόνοι εως χωρικοί και εργάτες. Όπως έχει καταγραφεί, στη Γαλ­λία, κάθε χορευτής προχωράει ενα βήμα μπροστά, αλληλοδιάδοχος, συμφωνά με την κοινωνική του προέλευση. Ο θάνατος χορεύει γκροτεστα, τους κάνει ερωτήσεις και τελικά τους οδηγεί όλους στον τάφο.
 Ο μακάβριος χορός χορεύονταν σε κάθε περιοχή με διαφορετικό τρόπο. Το 1285 στη Σκωτία, στους γάμους του Αλέξανδρου III και της Ζολετα, κόρης του Κόμη ντε Ντρε. παρουσίασαν στη γαμήλια γιορτή και το χορό του Θανάτου. Με τους μασκοφόρους χορευτές, οι οποίοι χόρεψαν μπροστά στο βασιλικό ζευ­γάρι, συμμετείχε κι ένας ντυμένος σκελετός, πιθανότατα για να υπενθυμίσουν στα υψηλά πρόσωπα τη ματαιότητα της ζωής.
Στη Φλωρεντία (1559) ο "θρίαμβος του θανάτου" (Triumph of Death) αποτέλε­σε ένα μέρος του εορτασμού του καρναβαλιού. Μπορούμε να τον περιγράψουμε ως έξης: Μετά απο τη δύση του ήλιου ένα τεράστιο βαγόνι εμπορευμάτων, βαμ­μένο μαύρο και συρόμενο απο βόδια, παρέλαυνε στους δρόμους τις πόλης. Στο πίσω μέρος της άμαξας υπήρχε ο άγγελος του θανάτου που φυσούσε τη σάλπιγ­γα. Στην κορυφή του βαγονιού στεκόταν μια μεγάλη φιγούρα του θανάτου, που κράταγε ένα δρεπάνι και γύρω του υπήρχαν φέρετρα. Γύρω από τα βαγόνια ήταν τάφοι που άνοιγαν, οπότε η πομπή σταματούσε. Άτομα, ντυμένα με μαύρα ενδύ­ματα, στα οποία ήταν ζωγραφισμένα κρανία και κόκαλα, κάθονταν στην άκρη των τάφων και τραγουδούσαν μοιρολόγια για τη συντομία της ανθρωπινής ζωής. Πριν και μετά από το βαγόνι υπήρχαν άτομα με μαύρους και άσπρους φανούς και μάσκες, που συμβόλιζαν το θάνατο, που ακολουθούνταν από σημαίες με εμ­βλήματα κρανία και κόκαλα και τους σκελετούς. Ενώ βάδιζε η πομπή, όλοι τρα­γουδούσαν τον 51ο Ψαλμό του Δαυίδ.
Στη Γερμανία, ο χορός του θανάτου ήταν γνωστός με το Ονομα του Αγιου Βίτου, προστάτη κατά της αρρώστιας. Ο χορός ήταν μια Φαραντολα που εξελισσόταν σε ομαδική υστερία. Το Θάνατο τον παρίσταναν σαν το πιο άθλιο πτώμα, γεμάτο φίδια, με πρησμένη και ανοιγμένη κοιλία και τα εντόσθια κρε­μασμένα .

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου